De tweede helft van mijn leven

2025 is het jaar waarin ik 50 word in augustus. Nu dacht ik dat ik dat ging doen in Noorwegen, maar misschien is dat iets te veel van het goede. Ik lees op dit moment het boek van Susan Smit, en een zin resoneerde tot nu toe het meest:

"Wie het leven lineair beschouwt, als een rechte lijn van geboorte, groei, verval en dood, heeft geen oog voor de cyclische aard van al wat leeft, voor het principe van viriditas, ofwel groenheid, vitaliteit, regeneratie.... Ontwikkeling is een spiraalvormig proces, waarin afwisselen groei, bloei, verval, dood en geboorte optreden. er is een voordurende opschoning en vernieuwing. ...Het is tijd om je in volle omvang op te richten en niets meer achter te houden. Je bent potverdorie halverwege, voor je weet is het leven voorbij.....Dus hup een beetje, houd nergens angstvallig aan vast , maar ga voort naar nieuwe avonturen...De wereld heeft je nodig."

Ik ben er bewust van dat als ik gezond verder wil leven dat er ook iets moet veranderen in mijn leefstijl, zowel mentaal en fysiek. Nu kan je natuurlijk tig boeken hierover lezen, maar ik vond dat ik echt even eruit moest om te voelen en bij mijzelf te landen. 

Het klopt echt, mijn lijf voelt moe, mijn hoofd voelt vol, ik schiet soms vol om niets en mijn tempo vertraagt. Actiever worden helpt en zet de boel in beweging. Vandaag dan ook van 8 tot 7 op pad geweest, eerst gelopen, daarna veel op het water doorgebracht. Het is goed om terug te kijken op de afgelopen jaren, de mooie momenten en ook de teleurstellingen, de mooie mensen in mijn leven,  de bergen werk die zijn verzet, ook anderen die dat voor mij hebben gedaan.

Het is denk ik niet gek dat ik mij zo voel. Ik probeer weer in het nu te landen, door gesprekken met oude vrienden, en van daaruit de komende jaren vooruit te leven met de achteruitspiegel soms aan zodat ik niet in dezelfde valkuilen stap. ik word ouder en  probeer ook de verandering die ik voel in lijf en leden te accepteren, de kracht en schoonheid te blijven voelen en te waarderen, te balanceren en ook minder aan te passen naar wat ik van mijzelf ooit verwachtte, en het nieuwe soms onbekende toe te laten.